Маці хана і жонка хана,  

Кветка шчасьця, пагоншчыца зла,  

Я была бязьмерна каханай  

І бязьмерна грознай была.

  

Паўтаралі імя маё крыкам  

Нават кінутыя са скал.  

Я жаданай была і вялікай,  

Як вада Алаха ў пясках.  

Я рабыняй была і законам,  

І абраным дарыў зару  

Невымоўны рай майго ўлоньня  

І пяшчота вуснаў і рук.  

І анёл мне ў дзьверы пастукаў.  

І спакой. Да сканчэньня год.  

Дзе яны, мае цёплыя рукі?  

Дзе падданыя? Племя? Род?

  

Белы камень мёртвых кварталаў,  

Раз на месяц – казіны крок,  

Сон муроў, кенасы і скалы,  

Раніц сінь, барва дня, ночы змрок.  

Над бяздоньнем пячоры-магілы  

Сотні вокнаў глядзяць у прастор,  

І ламае час свае крылы  

Ля магільні на мёртвым плато.  

Мела час падумаць пра гэта...  

Што такое багацьця гной,  

Ўлада ўся, ўсё золата сьвету  

Перад простай людской цеплынёй.  

Што такое нянавісьць у сэрцы,  

Кроў, падкопы, людзі-багі  

Перад простай ісьцінай сьмерці,  

Перад вечнай сьпякотай магіл?!  

Непатрэбная чэрапу ўлада,  

Непатрэбнае золата тло.  

І ніхто не скажа: "Ты – радасьць".  

І не крыкне ў адчаі: "Ты – зло!"  

Толькі зрэдку, ў начную сьпякоту,  

У асеньні чарнільны сум  

Чую з прорвы словы пяшчоты:  

"Джаніке! Джаніке-Ханум!"  

Ціхі кліч у мёртвых кварталах,  

Цень імя, што ў далёкіх вяках  

Трапятаньне і страсьць выклікала.  

Больш нічога... Як мала... Алах...