Мораку шэрань разьліў вечар ля хаты маёй  

І праз фіранку вакна цэдзіць яе у пакой.  

Ходзік замоўк на сьцяне. Ціша, і гукаў – ні-ні,  

Чыйсьці я голас пачуў: «Сьпі, салавейка, засьні».  

Кволіць дрымота мяне. Я на пасьцелю прылёг.  

Мрояў штодзённых і кроз ява ўсплывае ў вачох.  

Мчуся, імкнуся у высь – лёгкасьць узьлёту адчуў,  

Кінуў пякельнасьць зямлі – і да нябёсаў лячу...  

Вечны блакіт. Дываны – воблакі. Я ў вышыні.  

Голас пачуўся ізноў: «Сьпі, салавейка, засьні.  

Муза сьпявае табе. Я на спатканьне прыйшла,  

Сон твой і твой супачын я пад апеку ўзяла.  

Жахі – і цела й душу джгалі жаглом на зямлі.  

Ну, а цяпер супачні – ў морак яны адплылі.  

Ты – недасяжны цяпер, – чынаў ня ўшчуняць тваіх.  

Зьнікне, як засьцьлівы дым, шэрань часінаў благіх.  

Сьпеў твой, як чар, загучыць, ён не замоўкне нідзе.  

Зышчаньне зманлівых сноў блізіцца, велічна йдзе;  

Хорам красы паўстае`; зьнічаў ня тускнуць агні.  

Іх не пагасіць ніхто... Сьпі, салавейка, засьні...»