І ў Хоцімску,

                     і ў Тураве,

                                      і ў Глуску

Адно сумуем мы па-беларуску.

На жаль, на сьвеце ўсё нявечнае

I ўсё на сьвеце незваротнае,

А намі столькі ўжо зьнявечана

Свайго,

            сьвятога,

                           роднага!

I мары ў нас патрушчаны,

I храмы зь ветрам пушчаны.

Глянь,

           сьмерць плыве над пушчамі,

Рукою д’ябла спушчана.

Глядзім усьлед мы абыякава –

Ніякія!

           Завём Якуба Якавам.

I ў Хоцімску,

                     і ў Тураве,

                                       і ў Глуску

Сумуем мы яшчэ па-беларуску.