Калі звычайную, хай просьценькую рэч  

Я пакідаю найдарожшаму на памяць,  

Я ведаю, – хоць лёс бяз частых жыць сустрэч  

Нас асудзіў, – яна прыязьні не запляміць.  

Яна – найлепшы аб сяброўсьцьве напамін  

У час благіх і ў час памысных нам гадзін.