Для куска хлеба, чорнага хлеба

         Бядак прадаецца з душой,

Вольную волю, сьветлыя думы

         Ў нядолі ён топіць цяжкой.

Каб як пражыці, голад змагаці,

         Павінен забыцца на ўсё –

На сьветляныя душы парывы.

         На ўсё чалавецтва сваё.

Царскі нявольнік, панскі нявольнік,

         Нявольнік – слуга абадвух, –

Цару – салдатам, парабкам – пану,

         А кепска, ох, жыці для слуг.

На другіх мусіць век працаваці,

         А дзе што ня так, не ўгадзіў, –

Плюнуць пагардай, выганяць з хаты,

         Ідзі ў сьвет, бядак, як хадзіў...

Музыка, песьні чутны з палацу –

         Гуляюць за труд бедакоў,

Мучыцца ж бедны думкай штодзённай,

         Каб голад са сьвету ня зьвёў.