...А неба, паверце, праясьніцца

I сонца, нарэшце, вернецца.

Я ня стану

Ні клясьці,

Ні клясьціся

Ні ў любові, ні ў вернасьці.

Няхай лёкай

Галёкае

Ды над місай

Павісквае.

Ёсьць замежжа далёкае,

I замежжа ёсьць блізкае.

Мне ж да скону спрадвечнае,

Невымоўнае,

Кроўнае,

Шлях бярозамі мечаны

Ды яшчэ тая рэчанька,

Тая рэчанька, што няпоўная...