Лёгкай рукою на шыбах узоры мароз вытыкае.  

Помню маленства часы: цёплым дыханьнем сваім  

Іх я кранаў, праграваў невялічкі кружочак-ваконца, –  

Дзеда-Мароза й зіму ўбачыць хацеў празь яго.  

Дзён незваротных узоры! Карункі маіх успамінаў!..  

Іх не крану я цяпер, імі аздоблю свой верш.  

Выткуцца ў вершы ўспаміны такім-жа чароўным узорам,  

Тонкім, як стрункі чуцьця ў сэрцы маім маладым.