Павісьлі вячорныя змрокі над вулкамі,  

І месяц над местам – нібы аўрэол.  

Засыпаў ён неба агністымі шпулькамі,  

Раскручвае променяў ніці на дол.  

Мой дружа! Яны мне былое нагадваюць –  

У вечар такі-ж разьвітаўся з табой.  

Ды ніці пачуцьцяў адзіных нас зьвязваюць,  

Як гэтыя промені – неба зь зямлёй.