I

Вось і прыходзіць нарэшце

Дзіўнае гэта імгненьне

Першага

               сьнегу

                          прышэсьце,

Белага

            сьнегу

                       кружэньне.

Гэта заўсёды узьнёсла,

Гэта, як сьвята, ўрачыста,

Гэта – дарунак нябёсны

За настальгію па чыстым.

II

Думкі-мары, думкі-мары...

Пацалункі на марозе.

Нас апошнія трамваі,

Як заўсёды падбіраюць.

Гаспадыня зыркне грозна,

Гаспадыня скажа: “Позна”.

Як учора, як заўчора,

Пракаўтну я моўчкі сорам,

А назаўтра зноў у скверы

Мы з табою станем мераць.

Як учора, як заўчора,

Зноў чытаць мы будзем зоры.

Гаспадыня ля парога

Зноў мяне сустрэне строга.

Гаспадыня... Кухня... Проза...

Пацалункі на марозе.

III

Скупая графіка зімы,

Работа, створаная Богам,

Усё ўзвышана і строга

Ў суровай графіцы зімы.

Ці не таму каля парога

Дыханьне зноў стаілі мы:

Работа, створаная Богам,

Скупая графіка зімы.