Спачатку кроплі дробныя – адна, другая –  

Сыпнулі мяккім волавам у твар.  

Махнула грываю улева дажджавая  

І падмяла ад пылу тратуар;

Мяне абсыпала жарствой дажджу; ільдзінкі  

Сыпнула за каўнёр. Перада мной  

Пад парасонам – бачу – хутка йдзе дзяўчынка,  

Яе дагнаў я, пэраўнаўся зь ёй.  

Бяз слоў, бліжэй, забыўшыся пра ўсё на сьвеце,  

Падходжу да яе; пад парасон  

І я стараюся схавацца, і – закмеціў  

Пагляд вачэй. Які чароўны ён!  

Пагляд вачэй... Пад'езд. Дзяўчынкі дом.  

Яе няма больш. Зноў я пад дажджом.  

Бывае шмат у нас сустрэчаў нечаканых.  

Шкада, яны – мамэнт. І больш – для закаханых.