Цябе, цнатлівую, з ранетам

Пісаў я сто гадоў назад.

Ты зь вершаў, выдыхнутых Фетам,

У цішыні старых прысад.

Ты з тых яшчэ дарэвалюцый,

Дзе лёгкі флірт і лёгкі хмель,

Дзе з падпаручнікам калючым

Вось-вось адбудзецца дуэль.

Ах, гэты юны падпаручнік!

Замест таго каб піць віно,

Шукае ён выпадак зручны,

Шукае ўпарта і даўно.

Цябе, спакусную, з ранетам

Я ужо, відаць, не дапішу,

А за трывожную душу

Ты памаліся вершам Фета.