Зноў далёка я, зноў безь цябе,  

Дні і ночы ў самоце й журбе.  

Шчэ нядаўна быў разам з табой,  

Жыў і дыхаў тваёю красой.  

Ды жаданых адведзінаў час  

Быў кароткім, як момант, для нас;  

Стрэча наша – за ўсё найбліжэй,  

Разьвітаньне – за ўсё найцяжэй.  

Зноўку, зноўку адзін. Неспакой  

Маіх думаж заўсёды са мной.  

Я скарбніцу ўспамінаў зьбярог, –  

Ты, жывая, як ёсьць – у вачох:  

Погляд – неба; тваё валасы –  

Залатыя палёў каласы;  

Твае рухі – мігценьне зарніц;  

Голас – гоман срабрыстых крыніц.  

Ты – уцеха у шчасьці й бядзе.  

Дзе знайсьці мне найлепшую, дзе?  

А таму я ў самоце й журбе:  

Зноў далёка я, зноў безь цябе.