Пойдзем, каханачка, двое

У лес у густы,

Ціхі, бо скончыў сваё панаваньне;

Жоўкне, галее, мураўка ў ім вяне,

                  Чарнеюць кусты.

         Пойдзем, галубка, пад дубам

         Прысядзем, мая.

         Гэнам убачым лістоў ападаньне,

         Шэлест іх сумны пачуем, шаптаньне

                  I звоны руч’я.

Будзем адны мы на сьвеце

З табою, адны

Тыя, што прыйдзем у часе скананьня

Беднаму лесу сказаць на жагнаньне:

                  – Да новай вясны!