Мне помніцца студзеньскі вечар,  

Што ладзілі сябры мае,  

І першая наша сустрэча,  

І жвавыя вочы твае.  

Я стрэў іхны позірк адразу,  

Як казку, як ваблівы сон;  

Хацелася зь імі быць разам  

Шмат радасных ночаў і дзён.  

Так блізка і гэтак далёка  

Была ты.

               Адвагі ня меў,  

А глянуць глыбока-глыбока  

Я ў самыя вочы хацеў.  

Бы сон, адляцелі дні тыя,  

А зь імі – і радасьць, і сум.  

Былога ўспаміны жывыя  

У сэрцы сваім я нясу.  

Нясу... хоць за тысячы гоняў  

Ад бацькаўcкіх гоняў цяпер.  

Штодня – ў адзіноцтва палоне,  

Мне сумна тут, Ніна, павер.  

А ты... там цяпер, дзе прыгожасьць  

Прастораў ля Гайны-ракі;  

Згадаю – мне сэрца трывожыш,  

Віеш успамінаў вянкі...  

І сяньня спаткаў я дзяўчыну  

У гэтай чужой старане,  

Хацелася крыкнуць ёй: Ніна!  

Ды потым стрымаў сябе... – не!  

А вельмі падобная... тая  

Паходка і рухі, той склад...  

Стан стройны... усьмешка такая-ж  

І гэткі-ж блакітны пагляд.  

Адкуль яна? Можа зь мясьцінаў  

Маёй незабытнай зямлі?  

Кудой і шляхамі якімі  

Папала сюды і калі?  

А я на дзяўчыну нясьмела  

Зірнуў і вачыма правёў...  

І сэрца маё зашчымела  

Тугой па радзіме сваёй;  

Па нівах – прыгожых кілімах,  

Па ўзгорках, крыніцах, ляскох;  

Тугой па дзяўчыне любімай,  

Па ейных блакітных вачох.  

Ах вочы, блакітныя вочы,  

Зь якой вы такой стараны?  

Чаму вы ў спакойныя ночы  

Мае непакоіце сны?