Мой крытык каханы! Хацелася-б мне  

Пагутарыць проста і шчыра,  

Хацелася-б выказаць тое, што мкне  

Ад думак, сябруючых зь лірай.  

Зьдзівіліся Вы, што бязвусы юнак  

Пэгаса пакрыўдзіў, палаяў,  

Ягоныя крыльлі забраў... і – дзівак,  

З ракой няжывой размаўляе!  

Дзе ўгледзіў ен горы? І кручы стрэў дзе?  

Тут роўнядзь, а ен – перашкоды...  

Няўжо і запраўды ў юнацтве людзей  

Бывае шмат гэткіх заўседы?  

Няпраўда! Мне чэрствае сэрца – гара,  

Душа спарахнелая – круча,  

Я собскай асадкай, жыгалам пяра  

Ім боль учыняцьму пякучы.  

Ці ведама Вам, што паэты рука  

З радкоў вытыкае узоры?  

Са мной размаўляе ня толькі рака,  

Ня толькі сьпяваюць мне зоры.  

Мяне разумее на'т камень сівы,  

А я – ўсе ягоныя казкі;  

Лятаюць у госьці ка мне журавы,  

Мне міла ўсьміхаюцца краскі.  

Багатае Крыўі матуля-зямля  

Мяне, чым змагла, надарыла:  

Дала мне і голас і ўзьлёт салаўя,  

Дала мне Пэгасавы крылы.  

Я зь імі асілю завей сьнегавы  

І буду днём весьнім сустрэты,  

Бо я – гэта я, а ня слуп верставы,  

Я вольны Пэгас, я – паэта!