Слухай, Іване, паночку,

Кепска ты робіш, браточку:

Хіба ж ня сорам так жыць,

Гэткім нядбайлівым быць?

         Ўзглянь навакол на суседаў,

         Некалі добра іх ведаў –

         Хто зь іх спусьціўся, як ты,

         Мае з твае беднаты?

Хіба ж яны галадуюць,

Хіба ж па-твойму бядуюць?

Ў іх і апратачка ёсьць,

I часам пакорміцца госьць.

         Гэта ж дзе людзі зьбяруцца,

         Зараз зь цябе пасьмяюцца,

         Кажуць: «гультай, абібок».

         Так яно, мой галубок!

«Бацька яго ў гаспадарстве

Быў, як бы цар ў сваім царсьцьве:

Быў ў гаспадарачцы лад,

Мелася вока, дагляд...

         Быў чалавек яго татка!

         Ён жа: дзівіся, апратка

         Ў дзюрках, у гнідзе, сьцьвіла,

         Ў хаце – трава абышла.

Нейкае дзіва, дый годзе!»

Часам жартуюць ў народзе:

«Моцны гультай, моў-ся вол,

К працы ж пагнаць – трэба кол».

         Чуеш ты, чуеш, Іванка,

         Што у людцоў за гуканка?

         Слухай, над кім гэты сьмех?

         Грэх табе, братачка, грэх!..