І заплакалі сумныя далі,  

І маркотай дыхнулі палі.  

Сьлёзы – зімных ільдзінак каралі,  

А маркота – апёкі зямлі.  

Плачце, плачце! Хай колкія стрэлы  

Суму жальнага грудзі праб'юць  

Тым, хто вашай нявіннасьці цела  

Так зьняважыў, ня даўшы дыхнуць.  

Тым, хто скрухай таптаў мяне к долу,  

Хто кідаў мой узьлёт пад аткос.  

Скруцяць, скруцяць сабе яны голаў, –

Дарма мкнуцца узьняць да нябёс!  

Ім ня сьцяць маіх думак і сэрца,  

Не згадаць іх жыцьцёвы сакрэт.  

Застануся я тым аж да сьмерці,  

Кім зьявіўся на белы сусьвет!