Маўчаць невыносныя сьцены.

Далёка за поўнач ня сплю.

Твой голас з магічным акцэнтам

Скрозь горкую ростань лаўлю.

Лятунак, сяйво, даварога

Ці выраю спозьнены клін?

Дык дзякуй, служанка-дарога,

За крохкую радасьць хвілін!

Па каліўцу ласкі, па промню

Ляціць у вакно сьветлыня.

Забудуся, але запомню

Дыханьне шчасьлівага дня.

Вясковы, сталічны, трагічны,

Імя сваё, век, назаві!

О, гэты сьвітанак магічны

З акцэнтам шчымлівай любві...