Прыпол свой раньне ў па`рась памачыла,  

Галоднае, на дрэвах рве лісты...  

Яшчэ ў грудзёх нямала маеш сілаў,  

Яшчэ-ж няшмат пражыў на сьвеце ты, –  

Па чым-жа ныць? Шчэ будзе шмат патолі  

Вясна разгорне зноў шацёр густы.  

Ды мне ня стрэць яе – ад шчымнай болі  

Жыцьцёвых мукаў я аслаб няўзнак.  

Мая вясна ня вернецца ніколі,  

Хоць у гадох маіх – яшчэ вясна.