І шлях, што тчэцца сьлёзкамі зязюль,

I жніўны дзень сьпякотны, без прадыху...

Чым непапраўна-модада дасюль

Жыла і я, нібы ня меўшы слыху?

Дакладнік-час узважыць мой хатуль,

Сава над мітусьнёю зарагоча.

Чым незваротна-молада дасюль

Ішла і я, бы завязаўшы вочы?

Ці век перавярнуўся ўгору дном,

А ці самоты стала забагата...

Мне мроілася: песьняй, як радном,

Мяне заўжды накрые ў скрусе хата.

Туга,

         маленства мячык падфутболь, –

Няхай ляціць вясёлы ды ружовы!

Я ўся цяпер – неразгаданы боль

Сустрэчы, слоўка, шэпату, размовы.