Тут просіць каня «пі-і-ць!»,

Тут сонца залатое.

Ці ж варта варушыць

Балючае – былое...

Травіцы накрышыць,

Ператрасьці падушкі;

Суседцы падарыць

Вясёлыя істужкі.

Пазбыць скляпеньне кніг,

Што болю не адкупіць,

I глянуць – хоць на міг! –

Ў вакно, што ўсё насупраць.

Праніжа цётка Люба

Гаркотаю асеньняй:

«Хадзем, мая галуба,

Ды паварушым сена».