Працяжная, вясельная

Запеўка, ты адкуль?

Эх, луг, зялёны хмель мой,

Ты скошаны «пад нуль».

Але такой шкадобы!

Накрыема сталы,

Нальём адной асобе

Цягучае смалы

За тое, што прасіла,

Каб быў дажджлівым дзень;

За тое, што касіла,

Як цень цераз пляцень.

...А вочы, што чарніцы.

I ўчуе талака

Лагодны жаль ўдавіцы:

«Ня гнеўце мужыка!»

Пачне смычок пілікаць,

Аклікне сэрцы сёл.

I асыпацьме ліпа

Мядовы цьвет на стол.