Плакаў стары Вайнэмайнэн. Каціліся частыя сьлёзы  

Кроплямі ўзорыстых пацерак, золатам зерняў ячменных.  

Падалі сьлёзы на бераг высокі шырокага мора,  

Зь берагу ў воды бліскучыя, з водаў – у нёмарач твані.  

І не знайшлося нікога, хто змог-бы дастаць тыя сьлёзы,  

Тыя агністыя зоры з прадонных і цёмных глыбінаў.  

Толькі здалела дастаць іх адзіная сіняя качка, –  

Сьлёзы былі ўжо інакшымі – пэрламі дзіўнымі зьзялі.  

Колькі праліта сьлязінкаў маім шматгаротным народам!  

Самы вялікшы мудрэц палічыць іх ня змог-бы ніколі.  

Пэўна, няма тэй мясьцінкі, якая-б тых сьлёзаў ня знала, –  

Рэчкі свае іх забралі і моры чужыя схавалі.  

Іх я на нітку радкоў наніжу, паўстаўляю у словы –  

Пэрламі будуць яны і паэзіі лепшым набыткам.  

Кажны агеньчык іх зьзяньня і пэрлінкі кажнай багацьце –  

Шчасьце і гора маіх – і сясьцёр, і братоў аднакроўных.