Бяссоньне мучыць галаву,

Ні сьледу – да парога.

«Пытайцеся, пакуль жыву,

Я пакажу дарогу».

Зьбірае пер'е і траву,

Увішна трэ падлогу.

«Пытайцеся, пакуль жыву,

Я пакажу дарогу».

На ўскрайку вёскі, дзе папас,

Жыве дурная Ганна.

На ўсё ў яе – адзін адказ,

На ўсё – адно пытаньне.

А рукі, быццам буралом.

Травой прывялай – шчокі.

...У чыстым полі за сялом

Ёсьць страшны роў глыбокі.

Вайна і посьвіст салаўя

Зьмяшаліся няўцямна.

Была сям'я. Было – сем «я», –

Усіх накрыла яма.

Былінку горкую сарву

I ўчую праз трывогу:

– Пытайцеся, пакуль жыву,

Я пакажу дарогу.