Агонь гарыць. І цемры лонь  

Яго ў абоймы ўзяць ня ў стане.  

На'т неба сіняга аблонь  

Пунсуе, бы ў зіхценьні раньня.  

Падкіну дроў. Хай цьмы супонь  

Рве ноч. Хай блізіцца сьвітаньне,  

Збудзіўшы дрэмнай шыры сонь, –  

Ня згасьне ў парасьным саяне  

            Агонь.  

Калі жыцьця дні да зьмярканьня  

Ідуць і срэбрам беляць скронь, –  

Ты йшчэ ня згас. Пакуль дыханьне  

Бадзерыць кроў – рукі далонь  

Ў сардэчным чуе трапятаньні  

            Агонь.