Шмат гнёздаў навілі сярод гальля  

Крылатыя асельнікі паветра.  

Гаспода ў іх – нябёсаў шырыня, –  

Тут кепска, дык ляці куды захочаш.  

А ім стае выгодаў, як відаць, –  

Лятаюць і бясклопатна шчабечуць.  

Чаму-ж, з адбіткам суму ў сэрцах, мы  

Глядзім на іх дзівоснымі вачыма?