Аднойчы, калі сьцежкі ўмуражэлі,

Калі між намі рухнулі масты,

Нібы з-пад воч палескай варажэі

Адно мяне ўракло: зьяўленьне – «ты».

О, пэўна, я запозна ў ім адкрыла

I сонца бляск, і мяккі шэпт травы.

Ці так кахала і ці так любіла,

Калі упарта паўтарала «Вы»?!