А дзе ж праз мора кладка...

Мільгнуць гады вяслом.

Спатканьне? Страта? Згадка?

Хрысьціна,

Гэта гром.

Яшчэ ня раз пяшчота

Вугольлем – басанож.

Адхланьне ці самота?

Хрысьціна,

Гэта дождж.

Няхай паплешча ў ладкі,

Хай высьвеньціць авёс.

А востры серп прабабкі,

Хрысьціна,

Гэта – лёс.