Крывінкай ад прыроды,

Дзе рухаў не займаць –

I боль найсамых родных

У танцы станцаваць!..

Кружылася танцорка.

Прасілі мы: «Яшчэ!»

А сьлёзка, нібы зорка,

Палала на шчацэ.

У змроку невідушчым

Ясьнеў любві ачаг.

I валасы, як пушча,

Шумелі на плячах.

Хто ведае, зь якое

Нагоды ці віны

Занесьлі ў ціхі Лоеў

Свой нораў цыганы?

Паромы. Аблачынкі.

Каханьня перагон.

...А ў лоеўскай дзяўчынкі –

Дзьве донечкі, як лён.

Прасеецца празь сіта

Набытак перамен.

...Тамара,

Кармэнсіта,

Палеская Кармэн.