Плывуць прахалодна аблокі.

Сьвітальна празорай расы.

Разносяць навіны сарокі,

I хаткі будуюць бабры.

Скажы, тут адвеку лагода?

I памяць ня можа схлусіць:

У сэрцы глыбінпым народа

I песьня і крыўда ляжыць.

Дарма, што шукаюць на рынку

Раздумнае мовы лубок.

– Скажыце, вы, дзядзька, з глыбінкі?

– Зь ядрынкі, ядроны сынок!

– Ох, кіслыя ў вас журавіны!

Пасколька ж ты цэніш кіло?

...Маршчыны, нібы каляіны,

Прарэзалі дзядзьку чало.

Ды вочы, як позьняя восень,

Прабіліся скрозь сіняву:

– А, здэцца, ты будзеш Антосін?

– Нет, дзядзька, я там  не жыву!