Ідуць сабе гады, ідуць,

         Бы карагод, бясконца,

         Што ў небе зорачкі вядуць

         Ля месяца, ля сонца.

         Ідуць сабе гады, ідуць –

         І чалавек за імі.

         Куды цябе яны вядуць

         І сьцежкамі якімі?

«Няведама мне, скуль усё і што я;

Няведама мне сама сьцежка мая,

Няведама мне, і куды я іду.

Пытаньня ня маю, ці што там знайду,

Ня ведаю жыцьцё, ці шчасьце, ці не, –

Пачалося гэта, браток, не на мне».

         Ідуць гады, ідуць гады,

         І зь імі ўсё на сьвеце.

         Сягоньня ты, а йшлі дзяды,

         А заўтра пойдуць дзеці.

         Ідуць гады, і ты ідзеш

         Ўздагонь за імі, зь імі.

         Нашто, скажы мне, ты жывеш

         І з думкамі якімі?

«З аднэю я думкай у сьвеце жыву,

Настаўнікам ўзяўшы і лес і траву,

Крыніцы, і кветкі, і цемру, і сьвет,

І месяц, і зоры, і сонца прывет.

Прысуджаны шлях свой рабі дарагім,

Красуйся на радасьць сябе і другім».