Дажджы ідуць. Такі пачатак. Восень.

Дажджы ідуць у мілай старане.

...Сама хадзіла па зямельцы босай,

А туфелькі купляла для мяне.

I вось лісток душэўнае трывогі,

I вось радкі азяблага пяра:

«...Няўжо, як раньш, ня выбегаюць ногі?

I рукі мне ня выстарчаць, як раньш?

Здаецца, што й спакойна засынаю,

Нібы іду па скошанай траве.

Але так цяжка вочы закрываю

I шум, як лес, стаіць у галаве.

Як ні кажы, да старасьці ўсё дзела.

Ды мо' лягчэй было б, каб не сама.

А тут, як глянь, і вёска парадзела,

I гоману ранейшага няма...»

Радкі, радочкі, ані слоўка лішняга.

(А я ўрастаю ў невядомы тлум!)

...Куплю сукенку і да сьвята вышлю.

Ды ці разьвею ёю мамін сум?