Цяжка ў хадзе дасягнуць вышнявіны сівога Парнасу:  

Сьцежка – шыпшыньнік густы, на сьцяблінках – калючыя дзіды.  

Лёгка ня пішацца верш, калі хочаш, каб быў ен запраўдным,  

Шмат ён каштуе ахвяраў – драбочкаў крыві майго сэрца.  

*

Як не сягай, а ня ўдасца зацемрыць высокага сонца,  

Кажны прыступ да яго – наймагутная варта Дажбога.  

Нельга стрымаць і зьняволіць высокіх імкненьняў паэты –  

Покуль пульсуе ў ім кроў і паветрам ахвоцяцца грудзі,  

Дзе-б ён ня быў – на свабодзе, ў няволі – зь ім слаўная Муза.