Год бяды, як Ледавіты полюс.

Можна й там, аказваецца, жыць.

...Чуецца пявучы жытні голас,

Бы дарога ў Біскупцы бяжыць.

Грозны гром над сьцежкай пасваволіць.

Град нязваны грады пасячэ.

I ліхія госьцейкі насоляць,

I пайлепшы самы – дапячэ...

Ты ж яшчэ, як ластаўка, лятаеш

I шчыруеш зь песьняй давідна.

Зь Нёмана вадзіцы паспытаеш –

Дзякуй Богу, чыстая яна!

Да сьвятла ці да зямлі прыкута?

Не, наканаваная зямлёй!

...Выйдзе з сонца жытняя Дапута –

Як сялянцы, пакланюся ёй.