Хто церпіць больш за ўсіх? Хто зносіць шмат? Хіба, адзін паэт!  

Ня гэтак лёгка Музы найвялікшы дар яму даецца.  

У слова кажнае, у кажны свой радок, што пойдзе ў сьвет,  

Ён укладае жар душы, ён укладае часткі сэрца.  

І я – хай не паэт, хай толькі той, хто піша так, ні ў толк,  

Калі-ж, ахоплены натхненьнем, я бяру асадку ў рукі,  

Перш, чым пісаць, я адчуваю ўсё, што дзеецца вакол, –  

І радасьць чэрпаю заўжды да дна, а разам зь ёю – мукі.