Мы яшчэ будзем доўга зацята глядзець з-пад iлба на сумёты,

На бэтонастваралку, насiлкi, рыдлёўкi ды шуфлi...

Па кутах будуць курчыцца, сохнуць, псавацца рабочыя боты.

Памутнеюць i будуць пылiцца ў бытоўцы сьвяточныя куфлi.

У цьвiкi, у балты, у шурупы ўваб’ецца, улезе карозiя.

Скарабацяцца бочкi з-пад вапны i вёдры з-пад фарбы парожнiя.

Нехта будзе бадзяцца, шукаючы праўду i радасьць у стоме.

Нехта стане малiцца, забыўшыся, што ён ў Бога ня верыць.

Нехта будзе пацiху сьпiвацца, а нехта – канаць у дурдоме...

Толькi прыйдзе адлiга i мы павымаем з-пад лавы цяжкiя сякеры.