Чаму з маленства, з ураджэнства  

           Ў жыцьцёвы май  

Ня ўмеў, як маці, шанаваці  

           Цябе, мой край?  

То ж я з тваёю ключавою  

           Сьвятой вадой  

Напіўся болю аб нядолі,  

           Бядзе людской.  

То ж ты, мой хмуры, даў мне пануры  

           І ціхі гнеў,  

А днём падчасным, так пекным, ясным,  

           Надзею грэў.  

Твае ж курганы, лясы, паляны,  

           Дубкоў тых шум,  

Палёў абшары, люд бедны, шары  

           Мне далі дум.  

А дум тых многа... Не, не убога  

           Ты даў мне іх.  

I ты ж, як маці, наўчыў сьпяваці  

           Аб думах тых.  

Я браў, ня бачыў і не адзьдзячыў  

           Табе нічым,  

Бо счараваны – цябе, ўкаханы,  

           Ня знаў саўсім.  

Цяпер хоць знаю, дык што ж параю  

           Ад позьніх скрух?  

Ў чужой краіне паволі гіне  

           За целам – дух.  

Вазьмі ж хоць сьпевы, дум перапевы  

           Лясоў тваіх.  

З тваёі глебы, з тваёга неба  

           Узяў я іх.