Ці у ваднэй чужой бываў мясьціне,  

Пярэчыў ці аднэй благой часіне,  

Заскорблых душ няпрыязьнь абмінаў;  

Хаваў свайго пачуцьці на чужыне;  

Цябе, малодшага, заўсёды ўспамінаў;  

Наведаў родны дом – і не застаў  

Цябе жывым, няшчасны мой Уладзік.  

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .  

Нямала час дзён шэрых прагартаў,  

Нягоды зносіў я, дагоды спатыкаў,  

Таго-ж, што ўжо няма цябе – ня знаў.  

...Ня бачыш ты мяне зь зямлі сырой,  

Ня чуеш, што я гутару з табой.  

Твая магілка зарасла травой –  

– І я над ёй з пахілай галавой.  

Сагнуўся я, бы ніцы вербалоз,  

Засеў у горле камень жорсткіх сьлёз.  

Ніяк мне галавы ўгару ня ўзьняць,  

Ня вырваць з горла каменя, сказаць:  

– Калі-ж нас доля кіне раскідаць  

Па сьвеце, і калі-ж, калі прыжджом  

Часіны ўсім сабрацца ў войчы дом?