Прыпарыла,  

Нахмарыла  

I ўдарыла!  

– Сьвяты Ільля...  

Маланка ўраз зьявілася,  

Мільгнула і звалілася,  

I дожджыкам аблілася  

Гарачая зямля.  

Кроплі разам, згодна, жвава  

Пояць ўсё, што хоча піць:  

Збожжа, дрэвы, кветкі, травы,  

Вулкі хочуць затапіць,  

Б'юць у стрэхі, мыюць шыбы,  

Мыюць хаты, мочуць сад,  

Ў рэчцы спожыў маюць рыбы...  

– Хто ў прыпар дажджу ня рад?  

Сьцішаецца,  

Зьмяншаецца,  

Ўнімаецца.  

– Няма!  

I слонка паказалася,  

Маўляў, само купалася;  

Прыемна усьміхаецца,  

Блішчыць, пераліваецца,  

Яскрава адбіваецца,  

На траўцы, на лісточку,  

У рэчцы, ў раўчачочку,  

На вулачцы, ў садочку,  

Зямля ўздыхае поўнымі,  

Шчасьлівымі, чароўнымі  

Грудзямі усіма.