Ты, мой брат, каго зваць Беларусам,        

Роднай мовы сваёй не цурайся;  

Як ня зрокся яе пад прымусам,  

Так і вольны цяпер не зракайся.  

         Ад дзядоў і ад прадзедаў, браце,  

         Гэта скарб нам адзін захаваўся,  

         У сялянскай аграбленай хаце  

         Толькі ён незабраны астаўся.  

Ў старыну Беларус, не падданы,  

Гаспадарыў, быў сам над сабою  

I далёка у сьвеце быў знаны  

За літоўскай і ляшскай зямлёю.  

         Але час прамінуў, і нядоля  

         На народ, як бы камень, звалілась,  

         Беларуская слава і воля  

         Адышла, адцьвіла, закацілась.  

Не зьмяняючы шэрай апраткі,  

Працаваў ты, як вол, гаратліва,  

А у хаце тваёй недастаткі,  

А на ніве тваёй неўрадліва.  

         А чаму? Ты ня здольны, ці хворы,  

         Ці благі гаспадар, ці п'яніца?  

         Мусіць, не! Бо і іншым у пору  

         У цябе гаспадарыць наўчыцца.  

Сьветлы розум твой, брат, але дзетак  

Ад цябе, як і ўсё, адбіралі  

I на бацькаўскі родны палетак  

Працаваць-памагаць не пушчалі.  

         Хто хацеў, той і сьмеў рабаваці,  

         Без прыпросу зьязджаліся госьці –

         Абдзіраць, аб'ядаць, апіваці  

         І крышыць гаспадарскія косьці.  

Можа б, ты і памёр і загінуў,  

Каб ня вешчая мова Баяна.  

Хто ж быў добры, яе хоць пакінуў?  

Як жа так, што яшчэ не забрана?  

         Бо што бачылі госьцікі-герцы –  

         І зямлю, і лясы, і кілімы, –  

         Ўсё забралі. А мову у сэрцы,  

         Ў сваім сэрцы хавалі-нясьлі мы.  

Дык шануй, Беларус, сваю мову –  

Гэта скарб нам на вечныя годы;  

За пашану радзімаму слову  

Ушануюць нас брацьця-народы!