Браце мой любы!.. Ідзеш на вайну...  

– Кліча агульны прыказ...  

Кінеш радзімую ты старану,  

Кінеш сямейку і нас!  

  

Можа, ня ўбачымся болей з табой –  

Бог яго ведае, брат!  

Як праканаціся ў долі сьляпой:  

Пусьце? – ня пусьце назад?  

  

Сорам і ганьба для сьвету вайна,  

Як ні мяркуй, ні судзі;  

З боскіх законаў сьмяецца яна...  

Мусіш, аднак жа... Ідзі!  

  

Йдзі, не трывожся: маленькіх тваіх  

Будзем карміць, даглядаць,  

Ў разе ж... дай Бог, каб вярнуўся да іх!..  

Будзем, як ты, гадаваць.  

  

Гэтак... I ўсё, што хацеў я сказаць?  

Пэўне, усё... Пачакай!  

Нам пастарайся адтуль напісаць,  

З думкі  с в а і х  не спускай.  

  

Потым... Пасунуцца ў бітву палкі –  

Ты баязьлівым ня будзь:  

Сьмелага сэрца ня раняць штыкі,  

Кулі яго не праб'юць.  

  

Будзе праціўнік пабіты ляжаць, –  

Ты пашкадуй яго, брат!  

Раны завяжаш, паможаш устаць, –  

Й ён чалавек і салдат.  

  

Брат, у далёкай сваёй старане  

Мае ён дзетак, сям'ю...  

Помста ці хцівасьць цябе як штурхне,  

Ўспомні сямейку сваю.  

  

Старасьці, цноце ня помні ураз,  

Гэтым сумленьня ня плям.  

Быў чалавекам ты, браце, у нас,  

Будзь чалавекам і там.  

  

Мы у Вялікага будзем прасіць,  

Ты каб вярнуўся здароў...  

Н-ну! – разьвітаемся... Сэрца баліць...  

Дай жа абнімемся зноў!