Сонца ўсходзіць пазьней і заходзіць раней – ноч даўжэе,  

Блекне лісьце на дрэвах, як воск. Стыне клёк пад карой.  

Пройдзе ноч, прыйдзе дзень – і на содні жыцьцё карацее,  

Гасьне юр, халаднейшаю ў жылах становіцца кроў.  

*

Стыглі, як студзень, на кволых галінках халодныя росы;  

Сонца ўзыйшло – ажылі і зазьзялі, як пэрлы, яны.  

*

Вісела, маўчала, забытая ўсімі, бязгучная йскрыпка,  

Ды ўраз зажыла, запяяла, як струнаў крануўся музыка.