Што кажаш мне, паэт, a праўдзе тэй, што будзе?  

Мне сэрца кроіцца ад крыўды нашых дзён!  

A бачу добра й сам: ідуць да праўды людзі,  

Расьцець яе жаўнер, і шырыцца загон

Марудна, братачка! I покуль сонца ўзыдзе,

Дык вочы выесьць нам салёная раса,  

I покуль першы дзень людскога шчасьця прыйдзе,  

Мільёны сэрц праткне гароты злой каса.  

  

Пакінь, пакінь сьпяваць a праўдзе тэй, што ў небе!  

Яна чужая нам, таемных праўда сіл;  

Яна ня сходзіць к нам ў канечнае патрэбе,  

Калі пакуты дзень так довег і ня міл!  

  

Прашу цябе, мой брат, сьпявай аб нашым горы,  

Аб тым, што ёсьць цяпер і што даўней было,  

I што на ўсякі твар кладзець, як плуг, разоры,  

I што ў мільёнах душ разоры правяло.  

Прашу цябе, сьпявай аб горы песьнь адну ты  

I наш гаротны лёс рабі яшчэ цяжэй,  

Тагды, убачыш сам, парвуцца духа путы  

I будзе ясны дзень да нас тагды бліжэй.