Ой, спаліце, перуны,  

Майго Янку, бо дурны!  

Назаляе толькі мне,  

А каб сватацца, дык не!  

         Я казала, дый ня раз:  

         Прысылай сватоў да нас;  

         Татка добры, ён аддасьць,  

         У пасаг – цялушку дасьць.  

А той Янка, той благі,  

Ўсё сьмяецца – «гі-гі-гі!»  

Да таго ж часамі кпіць:  

«Ну, чаго табе карціць?»  

         Ой, праліцеся, дажджы,  

         А ты, Яначка, пажджы:  

         Учыню табе бяду,  

         За нікога не пайду!