Я заўсёды знаёмых сустрэчных  

У дарозе ад сэрца вітаў.  

А чаму так цябе, Маладэчна,  

З колкім болем, з маркотай спаткаў?  

Ты няветлае. Хмурае скрухі  

Чорны сьлед на паглядзе тваім.  

Як пацісьнеш сустрэчнаму рукі,  

Калі ен іх ня мае зусім?  

Ад сустрэчы душа не сагрэта, –  

Чую болесьць я ранаў тваіх.  

І ня грэе: «Мы зьнесьлі ня гэта,  

Прыйдзе час – дык загоім і іх.»