– Муляр, слухай! Што кладзеш ты?  

– Дол сьмяротны, бачыш, – склеп.  

От, як скончу ўсё дарэшты,  

Буду мець рубель на хлеб.  

         – Слухай, муляр: пакідай ты  

         Сьмерці сховы мураваць –  

         Хай ня знаць іх! Уставай ты,  

         Пойдзем жыцьце будаваць.  

Бачыш: людзі, як бяздомкі,  

Ходзяць скрозь бяз ўласных хат?  

Я работнік спрытны, ёмкі,  

Пойдзем, муляр, пойдзем, брат!  

         Возьмем кельні, малаточкі,  

         Дзьве рыдлёўкі, вінкель, шнур,  

         Гукнем: «Людзі, галубочкі!  

         Хто ахвочы класьці мур?  

Мур вялікі, вольнай волі,  

Мур высокі да нябёс,  

Мур братэрсгва, роўнай долі,  

Мур для радасьці бязь сьлёз?»  

         От, убачыш, прыйдуць людзі  

         На ўспамогу ў грамадзе;  

         Кожан цэглу класьці будзе...  

         От дзе праца загудзе!  

Сьцены зробім чыста, гладка,  

Як з крышталю, столь, як шкло,  

Скажуць людзі: «Вось дык хатка!  

Роўнай ў сьвеце не было!»  

         Будзем есьці ў гэнай хаце  

         Смачны, чысты, пульхны хлеб.  

         Пойдзем, муляр, пойдзем, браце,  

         Хай другі канчае склеп!