Каля хаты маёй дрэвы летнія ўборы асыпалі  

І заслалі аранжава-мосяжнай коўдраю двор.  

За маўклівым сялом, за панурымі сёстрамі-ліпамі –  

З поля зьвезена ўсе – у сарочцы калючай прастор.

  

Восень там гаспадарыць; ідзе па зямлі валадаркаю;  

Ёй належыць усё: поле, поплаў, рака, сенажаць;  

Ёй належыць на'т сонца – зацьміць іншы раз яго хмаркаю  

І заплача, пачне кроплі спорныя сьлёз асыпаць...  

Я гляджу за вакно: панадворкі там – жоўта-барвовыя,  

Ходзіць вецер па іх; дрэвы хіляцца з боку на бок;  

I заўважыў: шчэ дань засталася адна выпадковая, –  

На галінцы кляновай дрыжыць сірацінка-лісток.  

З хаты выйшаў на двор. Асьцярожна рукою дрыжачаю  

Абрываю лісток, прьвкладаю да твару яго:  

Ўсей істотай адчуў адыйшоўшае лета гарачае,  

Бураў грукаты, трэск пяруноў і сьпякотаў агонь.  

Што-ж, нічога! Міне й гэта восень і зімка з марозамі,  

Прыйдзе час – дрэвы хмурыя лісьцем ізноў зашасьцяць...  

Перабудзем, зьнясём і нядобрае й злое, і грознае,  

Прычакаем дзён сьветлых вясны, прычакаем цяпла.