Бывай здароў, знаёмы кут!  

Ты стаўся родным мне і блізкім,  

Хоць, праўда, жыў няшмат я тут,  

Хоць зь нятутэйшае калыскі.  

Пад гэткім небам і страхой  

Мяне матуля калыхала.  

Ў краіне сонечнай маей  

Такіх мясьцінаў ёсьць нямала.  

Таму й шчыміць душа мая,  

Таму і цяжка разьвітацца...  

У час, калі гарыць зямля,  

Надзеяў мала зноў спаткацца.