Жыве спакойна вол пад тым ярмом сваім,  

         Намуляў карак. Мазолі, скрозь мазолі!  

         Падкінуць сена жмут – яму й таго даволі.  

         І лёс мізэрны свой не назаве благім.  

  

Цярпліва зносіць ён нявыгады жыцьця:  

Няхай яго часамі злаюць ліха,  

Хай сьвішча страшны біч, – пакорліва і ціха  

Ідзе разораю. Кіруе ім дзіця.  

  

         Жыві ж спакойна, вол, хадзі ў сваім ярме,  

         Цягай плугі і лій свой пот на пана,  

         Хаця ня ведаеш, якая рэч пашана.  

         Нашто яна табе? Сьляпому добра ў цьме,  

         Лягчэй ісьці яму дарогаю жабрачай...  

A ты – жывёлаў цар? Ці ж ты жывеш іначай?!