Раней за нашай вёскаю быў сад...  

Ніколі так ягоных строяў шаты  

Ня ўшчульвалі мяне і мой пагляд,  

Як у вадну вясну, калі на сьвяты  

Я ў вёску завітаў. І чуў – ад хат  

Плыў гоман; ен мае пачуцьці кратаў:  

«Сад гэты дваццаць пяты год падрад  

Вясной цьвіце, і дасьць ён плод багаты...»  

Расьцьвіў і ты у дваццаць пяты год,  

Навукі сад, глыбокай веды цьветам.  

Багаты будзе дваццаць пяты плод  

І верны ўзгадавальным запаветам.  

Ён панясе для ўжытку і для ўцех  

Сьвятло навукі да крывіцкіх стрэх!